Afgelopen weekend vond de WK Hyrox Nice plaats en deed ik samen met Guido mee met de mannen doubles 40-49. Na een jaar van intensieve voorbereiding, waarin elke pijn en mentale strijd een les op zich werd, eindigden mijn partner Guido en ik op de 23e plaats. Dit was een enorme terugval vergeleken met onze derde plaats in Manchester vorig jaar. De teleurstelling was aanvankelijk groot bij mij, na zoveel inspanning en opoffering.

Onze voorbereiding was tot in de puntjes geregeld: personal training van Crossletics Woerden, fysiotherapie van Flux Fysio en Kees van Geel, massage van Innuksuk Woerden en sportmassage van Punt Uitt. Alles wat mogelijk was, hebben we gedaan. Echter, als 49-jarige atleet probeerde ik mijn 40-jarige partner bij te houden, wat uiteindelijk leidde tot overbelasting en een rugblessure. Mijn lichaam kon de intensiteit niet aan, een harde les in het luisteren naar je lichaam en het erkennen van je grenzen. Ondanks deze uitdagingen bleven we doorgaan, gedreven door mentale kracht en doorzettingsvermogen.

Tijdens de wedstrijd werd ik hard geconfronteerd met mijn beperkingen. We begonnen na het rennen als één-na-laatste aan het eerste onderdeel, mijn hartslag meteen zwaar in het rood. Toch bleef Guido mij ondersteunen, perfect inspelend op mijn beperkingen. Zijn begeleiding zorgde ervoor dat we, ondanks de moeilijkheden, de race op de best mogelijke manier konden afronden. Uiteindelijk haalden we nog veel deelnemers in dankzij onze strategie en samenwerking. Dit jaar was ons teamwork nóg beter dan het jaar ervoor, en ondanks de teleurstellende uitslag, haalden we het beste uit de situatie.

Als we in topvorm waren geweest, hadden we 2-3 minuten sneller kunnen lopen. De winnaars met een tijd van 54 minuten waren echter een maatje te groot, dus de illusie kampioen te zijn geweest moeten we niet hebben. De teleurstelling was aanvankelijk groot bij mijzelf en niet zozeer bij Guido. Dit kwam waarschijnlijk omdat ik niet de vorm had die ik gewenst had en wellicht nog de stille hoop had op een dag in topvorm.

Dit jaar leerden we opnieuw waardevolle lessen. Niet alleen over fysieke en mentale grenzen, maar ook over de kracht van teamwork en aanpassing. Onze tijden waren beter dan vorig jaar, en ondanks de teleurstellende plek, voelen we ons sterker dan ooit. De reis zelf, vol lessen en groei, blijft wederom belangrijker dan de uiteindelijke bestemming.

Het vasthouden aan onze strategie zorgde ervoor dat we een perfecte race liepen voor die dag. Het feit dat we vanaf een laatste plaats toch nog naar voren stootten, was perfect voor de motivatie en een bewijs van onze vastberadenheid. Dikke winst dus onderaan de streep!

En Nice is een topstad. Op naar de volgende! Op naar de 50+!

(Visited 37 times, 1 visits today)